طهورا عسل مامان و باباش

مکان فضای داخلی خانه. پذیرایی. مامان: طهورا بیا لیمو شیرین بخوریم. طهورا: وایسا الان میام. مامان مشغول در آوردن هسته های لیمو شیرین 4 قاچ شده. طهورا لیمو را گرفته فشار میدهد داخل دهانش.. طهورا: مامان سفتش کردم ریخت زمین. مامان: !!!!!!!!! چی؟؟؟؟ سفتش کردی؟؟؟؟( منظور فشار دادن) ...

امروز جمعه است .به وقت محلی پونک ،یک و نیم ساعتی هست که از وقت صلاه ظهر گذشته. صلاتی که لیاقت درک آن را نداشتم. خیلی دلم گرفته.. خیلی خیلی دلم گرفته... یک بغضی ساعت هاست گلویم را فشار میدهد... بغضی که حتی تحمل دیدن عزیزانم را برایم دشوار میکند... چقدر سخت است لبخندهای الکی و بی روح زدن. خدایا یعنی این منم که دارم از درون متلاشی میشوم؟ خدایا صبر برایم واژه عجیبی مینماید.اگر نبود ذکر یا زینب کبری(س) شاید یارای نوشتن هم نداشتم. توقع درک شدن از سمت بعضی ها را ندارم خدایا... ولی ای کاش... ای کاش ادعاهای مسخره هم نبود... خدایا 12 روز گدشت... و تو میدانی که حسرت من از چیست ... خدایا خوشحالم که تو میدانی... پروردگارا عزیزترین فرد...

باز هم در بین درگیری های این روزها که حتی خاراندن( خواراندن) سر هم برای خودش مشکلی شده، طهورا سرمای شدیدی خورد. طوری که شب تا صبح را مدام گریه کرد و استفراغ...( گلاب به رویتان) . ما هم امروز کلاس نرفتیم تا این عزیزِ جان را ببریم نزد طبیب.... خودمانیم ها ، در نبود بابای طهورا چه چیزها که بر سرمان نیامد.

امروز آش پشت پا پزون داریم. آخر کی بیاییم پست جدید بگذاریم رفقا؟؟؟؟؟؟؟   باور کنید 24 ساعت را کم آورده ام...     پس فردا نوشت: عملیات آش پزان به خوبی و خوشی ( الحمدلله رب العالمین) برگزار شد. ...

  عجب روزهایی بود . روز هایی که برما گذشت... همه چیز در هم و بر هم شده بود. واقعا نمیفهمیدم چگونه روزم را شب میکنم و شبم را روز. با این که همه روز و شبم را با طهورا سپری میکردم اما واقعا نمیدیدمش . دختر بینوای من مادر در کنارش داشت اما فقط جسم مادر بود که نیازهای اولیه اش را برآورده میکرد ، روح و فکر مادرش در دنیایی دیگر سیر میکرد. از کلاس آموزشی گرفته تا کلاس هاَی حوزه و پای ترک خورده مادرم و مهمانی پاگشای هانیه جان و از همه مهمتر سفر حج بابای طهورا...   این مطلب ادامه دارد......................... ...